
دارای آنالیز معتبر از شرکت تولید کننده
دارای کد IRC از سازمان غذا و دارو
بنزوات سدیم Sodium benzoate دارای فرمول شیمیایی NaC۶H۵CO۲ است. این ماده نمک اسید بنزوئیک است و به همین شکل محلول در آب است. می توان آن را از ترکیب هیدروکسید سدیم و اسید بنزوئیک تولید کرد. بنزوات سدیم Sodium benzoate بیشتر به عنوان ماده نگهدارنده ای شناخته می شود که در غذاهای فرآوری شده و نوشیدنی ها برای افزایش ماندگاری استفاده می شود، اگرچه چندین کاربرد دیگر نیز دارد.
این یک پودر کریستالی بدون بو است که با ترکیب اسید بنزوئیک و هیدروکسید سدیم تولید می شود. اسید بنزوئیک به خودی خود یک ماده نگهدارنده خوب است و ترکیب آن با هیدروکسید سدیم به حل شدن آن در محصولات کمک می کند.
این ماده به طور طبیعی تولید نمی شود، اما اسید بنزوئیک در بسیاری از گیاهان از جمله دارچین، میخک، گوجه فرنگی، توت، آلو، سیب و قره قاط یافت می شود. به علاوه، باکتریهای خاصی هنگام تخمیر محصولات لبنی مانند ماست، اسید بنزوئیک تولید می کنند.

بنزوات سدیم (Sodium Benzoate) یک نمک بنزوئیک اسید است که در آب به خوبی حل می شود. حلالیت بنزوات سدیم به شرایط زیر بستگی دارد:
در آب: در آب بسیار محلول است. حلالیت آن در دماهای مختلف متفاوت است، اما به طور کلی:
در 20 درجه سانتی گراد (68 درجه فارنهایت)، حدود 60 گرم بنزوات سدیم در 100 میلی لیتر آب حل می شود.
با افزایش دما، حلالیت آن نیز افزایش می یابد. به عنوان مثال، در 100 درجه سانتی گراد (212 درجه فارنهایت)، حلالیت به حدود 82 گرم در 100 میلی لیتر آب می رسد.
در الکل: بنزوات سدیم در الکل هایی مانند اتانول کمتر محلول است. حلالیت در اتانول تقریباً 1 گرم در 100 میلی لیتر است.
در دیگر حلال ها:
در استون، حلالیت بسیار کم است.
در اتر، تقریباً نامحلول است.
بنزوات سدیم (Sodium Benzoate) به دلیل خواص ضدمیکروبی، نگهدارندگی، و پایداری شیمیایی در صنایع مختلف، بهویژه صنایع غذایی، دارویی، و آرایشی کاربرد گستردهای دارد. در ادامه تمامی کاربردهای بنزوات سدیم به طور جامع و مختصر آورده شده است.
بنزوات سدیم یک نگهدارنده رایج در صنایع غذایی است که به عنوان یک ضد میکروبی برای جلوگیری از رشد باکتری ها، مخمرها و کپک ها در مواد غذایی و نوشیدنی ها استفاده می شود.
بنزوات سدیم (با کد E211) به عنوان نگهدارنده در محصولات غذایی اسیدی (pH کمتر از 4.5) مانند نوشابه ها، آبمیوه ها، سس ها (کچاپ، مایونز)، مربا، ترشیجات و کنسروها برای جلوگیری از رشد کپک، مخمر، و برخی باکتری ها استفاده می شود.
در برخی نوشیدنی ها و محصولات غذایی برای حفظ طعم و کیفیت در طول زمان کاربرد دارد.
در محصولات لبنی (مانند مارگارین) و غذاهای فرآوری شده برای افزایش ماندگاری و جلوگیری از فساد میکروبی به کار می رود.
نوشیدنی ها: به ویژه در نوشیدنی های غیرالکلی مانند نوشابه ها، آبمیوه ها و چای های آماده مصرف.
مواد غذایی: در محصولاتی مانند سس ها، مرباها، ترشی ها، و برخی از انواع کنسروها.
فرآورده های لبنی: برخی از محصولات لبنی مانند پنیرها و ماست ها.
در فرمولاسیون های دارویی مایع مانند شربت ها، قطره ها و محلول های تزریقی به عنوان نگهدارنده برای جلوگیری از رشد میکروارگانیسم ها استفاده می شود.
در برخی پمادها و کرم های موضعی برای درمان عفونت های قارچی پوست (مانند کاندیدیازیس) به دلیل خواص ضدقارچی کاربرد دارد.
در دوزهای درمانی (تحت نظارت پزشکی) برای درمان اختلالات متابولیکی مانند هیپرآمونمی (افزایش آمونیاک در خون) یا بیماری چرخه اوره استفاده می شود، زیرا به دفع آمونیاک از بدن کمک می کند.
در محصولات آرایشی و بهداشتی مانند شامپوها، لوسیون ها، کرم ها، ژل های مو و دهانشویه ها به عنوان نگهدارنده برای جلوگیری از رشد باکتری ها، مخمرها، و کپک ها استفاده می شود (معمولاً در غلظتهای 0.1-0.5٪).
به حفظ پایداری شیمیایی و جلوگیری از تغییر رنگ یا بوی محصولات آرایشی کمک می کند.
در خمیردندان ها و دهانشویه ها برای کاهش رشد میکروب های دهانی کاربرد دارد.
در فرمولاسیون های صنعتی مانند ضد یخ ها، مایعات خنک کننده و محصولات فلزی به عنوان مهارکننده خوردگی برای محافظت از سطوح فلزی در برابر زنگ زدگی استفاده می شود.
در سنتز ترکیبات شیمیایی مانند رنگ ها، رزین ها و پلاستیک ها به عنوان واسطه یا حلال کاربرد دارد.
در برخی کاربردهای خاص (مانند مواد منفجره صنعتی) به عنوان تثبیت کننده برای افزایش ایمنی و پایداری استفاده می شود.
نگهدارنده در محصولات کشاورزی:
در محلول های پس از برداشت برای میوه ها و سبزیجات به منظور کاهش رشد قارچها و افزایش ماندگاری کاربرد دارد.
افزودنی به خوراک دام:
در خوراک دام و طیور به عنوان نگهدارنده برای جلوگیری از فساد میکروبی و حفظ کیفیت تغذیه ای استفاده می شود.
در آزمایشگاه ها به عنوان عامل ضدمیکروبی برای کنترل رشد میکروارگانیسم ها در محیط های کشت استفاده می شود.
در آنالیزهای شیمیایی به عنوان استاندارد یا عامل تثبیت کننده در برخی روش های تجزیه ای کاربرد دارد.
در برخی شوینده ها و پاک کننده های خانگی به عنوان نگهدارنده یا عامل ضدمیکروبی برای افزایش ماندگاری محصول استفاده می شود.
در فرآیندهای رنگرزی و تکمیل پارچه به عنوان عامل تثبیت کننده یا ضدمیکروبی کاربرد دارد.

بنزوات سدیم یک مادهٔ نگهدارندهٔ غذایی است و در محیط اسیدی از فعالیت باکتری ها و قارچ ها جلوگیری می کند. این ماده بیش از همه در غذاهای اسیدی مثل چاشنی های سالاد، نوشابه های گازدار، مرباها و آبمیوه ها، ترشی جات و سس ها استفاده می شود. همچنین در مواد دیگر مانند برخی داروها و شامپوها نیز به کار می رود. این ماده را بر روی محصول با همین نام یا E211 مشخص می کنند.
این ماده همچنین در مواد آتش بازی به عنوان سوخت ترقه های موشکی به کار می رود. زیرا به سرعت می سوزد و صدای سوت تولید می کند. این ماده از خنثی سازی اسید بنزوئیک توسط هیدروکسید سدیم حاصل می شود. اسید بنزوئیک به مقادیر کم در آلو، گوجه، دارچین، میخک، و سیب یافت می شود. با این که اسید بنزوئیک نگهدارندهٔ مؤثرتری است اما معمولاً از فروش بنزوات سدیم به عنوان نگهدارنده غذایی استفاده می شود. زیرا اسید بنزوئیک به خوبی در آب حل نمی شود.
غلظت مجاز به عنوان نگهدارنده غذایی توسط FDA به 0٫1٪ وزنی محدود شده است. برنامه بین المللی ایمنی شیمیایی برای دزهای 647–825 mg/kg وزن بدن در روز تأثیر منفی ای شناسایی نکرد. گربه ها تحمل خیلی کمتری در مقابل اسید بنزوئیک و نمک های آن نسبت به موش ها دارند. با این حال فروش بنزوات سدیم به عنوان افزودنی در غذای حیوانات تا مقادیر 0٫1٪ توسط AFCO مجاز اعلام شده است.

بنزوات سدیم (Sodium Benzoate) یک نگهدارنده رایج در نوشابه ها و دیگر محصولات غذایی است. این ماده به جلوگیری از رشد باکتری ها، مخمرها و قارچ ها کمک می کند و در نتیجه ماندگاری محصول را افزایش می دهد. با این حال، چند نکته در مورد استفاده از بنزوات سدیم وجود دارد:
سازمان های بهداشتی مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) بنزوات سدیم را به عنوان یک افزودنی غذایی ایمن تأیید کرده اند، به شرطی که در مقادیر مجاز استفاده شود.
واکنش های آلرژیک: برخی افراد ممکن است به بنزوات سدیم حساسیت داشته باشند و واکنش های آلرژیک نشان دهند، مانند کهیر یا تنگی نفس.
ترکیب با ویتامین C: زمانی که بنزوات سدیم با اسید اسکوربیک (ویتامین C) ترکیب می شود، ممکن است ماده ای به نام بنزن تولید شود که یک ماده سرطان زا است. با این حال، مقدار بنزن تولید شده معمولاً بسیار کم است و خطر ابتلا به سرطان را به طور قابل توجهی افزایش نمی دهد، اما همچنان نگرانی هایی را برانگیخته است.
مصرف بیش از حد ممکن است به مشکلاتی مانند اختلالات رفتاری در کودکان (مثل بیش فعالی) یا مشکلات تنفسی در افراد حساس منجر شود. در مجموع، اگرچه به عنوان یک نگهدارنده ایمن شناخته می شود، اما مصرف متعادل و آگاهی از ترکیبات مختلف نوشابه ها و دیگر محصولات غذایی می تواند به حفظ سلامتی کمک کند.

آمپول سدیم بنزوات یک فرمول تزریقی است که برای کاهش سطح آمونیاک در خون و تنظیم چرخه اوره استفاده می شود. آمپول سدیم بنزوات به طور خاص برای درمان افسردگی تنفسی، کاهش سطح آمونیاک خون و تنظیم چرخه اوره در بیمارانی که دچار اختلالات ارثی در چرخه اوره هستند، استفاده می شود. همچنین ممکن است در درمان برخی از بیماری های عصبی مانند اسکیزوفرنی و ام اس (Multiple Sclerosis) به کار رود.
این آمپول به صورت تزریق وریدی یا عضلانی استفاده می شود. معمولاً باید تحت نظارت پزشکی و با دوز دقیق تجویز شود زیرا مقادیر بیش از حد می تواند عوارض جانبی داشته باشد. مصرف سدیم بنزوات می تواند باعث تهوع، استفراغ، درد شکم، و در دوزهای بالا، از دست دادن آمینو اسید کارنیتین شود که نقش مهمی در تولید انرژی دارد.
باید با احتیاط با دیگر داروهایی که ممکن است سطح آمونیاک را تحت تأثیر قرار دهند یا با داروهایی که برای درمان بیماری های کبدی و کلیوی استفاده می شوند، مصرف شود. این آمپول باید از مراکز معتبر دارویی تهیه شود و فقط با نسخه پزشک در دسترس است. استفاده از سدیم بنزوات به صورت آمپول باید تحت نظارت دقیق پزشکی انجام شود زیرا مقادیر دقیق و نظارت بر واکنش های بدن بسیار ضروری است.

قرص سدیم بنزوات در مقایسه با فرم تزریقی (آمپول) استفاده های متفاوتی دارد و به طور عمده برای اهداف زیر مورد استفاده قرار می گیرد:
کاهش سطح آمونیاک خون: مانند فرم تزریقی، قرص سدیم بنزوات برای کاهش سطح آمونیاک در خون به کار می رود. این مهم به ویژه در افرادی که اختلالات مادرزادی در چرخه اوره دارند، حیاتی است. سدیم بنزوات با تبدیل آمونیاک به ترکیبات غیر سمی که از طریق ادرار دفع می شوند، به این کار کمک می کند.
درمان اختلالات متابولیک: در مواردی که بدن نمی تواند به درستی آمونیاک را متابولیزه کند، قرص می تواند به عنوان یک درمان کمکی استفاده شود.
بهبود عملکرد مغزی: برخی مطالعات نشان داده اند که ممکن است در بهبود برخی علائم بیماری های عصبی مانند اسکیزوفرنی و اختلالات دو قطبی مفید باشد. این اثرات ممکن است از طریق کاهش التهاب مغزی یا تنظیم نوروترنسمیترها باشد.
جایگزینی یا مکمل های غذایی: در برخی موارد، به عنوان یک مکمل غذایی یا برای تنظیم متابولیسم در افراد با رژیم های غذایی خاص یا شرایط خاص متابولیک استفاده می شود.
استفاده در پزشکی کودکان: برای درمان کودکان با اختلالات چرخه اوره، قرص های سدیم بنزوات ممکن است به عنوان بخشی از یک درمان جامع تجویز شود.

بنزوات سدیم یکی از افزودنی های رایج در مواد غذایی است که به عنوان نگهدارنده استفاده می شود. اما مصرف آن ممکن است با چندین مضرات همراه باشد:
واکنش های آلرژیک: برخی افراد ممکن است به بنزوات سدیم حساسیت داشته باشند که منجر به واکنش های آلرژیک مانند کهیر، خارش، یا حتی تنگی نفس شود.
اثرات بر روی ADHD: مطالعاتی وجود دارد که نشان می دهد برخی افزودنی های غذایی، از جمله بنزوات سدیم، ممکن است رفتار کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD) را تحت تأثیر قرار دهد.
تاثیر بر روی DNA: تحقیقات نشان داده اند که ممکن است با DNA تعامل داشته باشد و احتمالاً باعث آسیب ژنتیکی شود، اگرچه این موضوع هنوز به طور کامل اثبات نشده است.
تداخل با متابولیسم: در برخی افراد، می تواند در متابولیسم اسیدهای آمینه دخالت کند که به نوبه خود می تواند به مشکلات سلامتی منجر شود.
تشکیل بنزن: در شرایط خاص، به خصوص در حضور اسید آسکوربیک، بنزوات سدیم می تواند با این ویتامین واکنش داده و بنزن تولید کند که یک ماده سرطان زا شناخته شده است.
ایا بنزوات سدیم سرطان زاست؟ بیشتر این مضرات به دوز مصرفی و شرایط خاص بستگی دارد. سازمان های نظارتی مانند FDA در ایالات متحده سطوح بی خطری را برای استفاده از بنزوات سدیم در غذاها تعیین کرده اند. مهم است که مقدار مصرف بنزوات سدیم را در حد معقول نگه دارید و از یک رژیم غذایی متنوع و متعادل پیروی کنید. اگر نگرانی خاصی دارید، مشورت با یک متخصص تغذیه یا پزشک می تواند مفید باشد.
جایگزین های سدیم بنزوات که می توانند به عنوان نگهدارنده در مواد غذایی استفاده شوند شامل موارد زیر هستند:
پتاسیم سوربات (Potassium Sorbate):
این ماده یک نگهدارنده محبوب است که به ویژه در محصولاتی مانند پنیر، مربا، و نوشیدنی ها استفاده می شود. پتاسیم سوربات به طور طبیعی در برخی میوه ها یافت می شود و به طور کلی بی خطر تلقی می شود.
نیتریت سدیم (Sodium Nitrite):
بیشتر در گوشت های فرآوری شده مانند سوسیس و کالباس استفاده می شود. اگرچه این ماده می تواند جایگزین شود، اما خودش می تواند مسائل بهداشتی مانند تشکیل نیتروزامین ها را به همراه داشته باشد.
ناتامایسین (Natamycin):
یک آنتی بیوتیک طبیعی است که به عنوان نگهدارنده در محصولات لبنی، پنیر و محصولات پخته شده استفاده می شود. ناتامایسین به طور کلی به دلیل اینکه فقط در سطح مواد غذایی عمل می کند، ایمن تلقی می شود.
اسید سیتریک (Citric Acid):
به عنوان یک نگهدارنده طبیعی و همچنین یک تنظیمکننده pH عمل می کند. استفاده از اسید سیتریک می تواند محیط را برای رشد باکتری ها و قارچ ها نامناسب کند.
ویتامین ای (Tocopherols):
به عنوان یک آنتی اکسیدان عمل می کند و می تواند از فساد چربی ها جلوگیری کند، اما معمولاً به تنهایی به عنوان نگهدارنده میکروبی استفاده نمی شود، بلکه در ترکیب با دیگر نگهدارنده ها موثر است.
روش های طبیعی:
استفاده از روش های طبیعی مانند پختن، تخمیر، نمک سود کردن یا استفاده از گیاهان و ادویه هایی که خواص ضد میکروبی دارند (مثل سیر، زنجبیل، دارچین) می تواند به کاهش نیاز به نگهدارنده های شیمیایی کمک کند.
پاستوریزاسیون و استریلیزاسیون:
این تکنیک ها می توانند میکروب ها را از بین ببرند و نیاز به نگهدارنده ها را کاهش دهند.
لازم است توجه داشته باشید که هر جایگزینی ممکن است ویژگی ها، مزایا و مضرات خاص خود را داشته باشد و انتخاب یک جایگزین بستگی به نوع محصول غذایی، شرایط نگهداری و قوانین مربوط به افزودنی های غذایی در کشور مورد نظر دارد.

بنزوات سدیم از کجا تهیه کنیم؟ برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد فروش این ماده در بسته بندی 25 کیلوگرمی می توانید با شرکت آرکا شیمی گستر سپیدار وارد کننده مواد اولیه دارویی آرایشی و بهداشتی با شماره های 02182801442 و 09026715830 در تماس باشید.
aminvalipoor –
بنزوات سدیم به خودی خود لزوماً ناامن نیست. در حالی که ممکن است تحریک کننده باشد و در انواع خاصی از پوست باعث التهاب شود، هیچ چیز ذاتاً در مورد این ماده مختل کننده وجود ندارد. مشکلات زمانی ایجاد می شود که این ترکیب با ویتامین C یا اسید اسکوربیک ترکیب شود.